Pomimo, iż film miał być rewolucją w kinie 3D, nie oczekiwałem niczego nadzwyczajnego, ani nie nastawiałem się przed jego obejrzeniem, żeby później się nie rozczarować. Efekty i świat stworzony w filmie mogą się podobać, wszystko jest dopracowane w najmniejszych szczegółach. Na dużym ekranie widoki zapierają dech. Nawet fabuła była niezła, choć konwencja znajoma i nie zaskakiwała. Tym razem to nie obcy pojawiają się na ziemi, tylko ludzie zawędrowali na inną planetę, choć i tak obca cywilizacja znów uczy się angielskiego. Na’vi uznani za prymitywnych są o wiele bardziej rozwinięci i uduchowieni niż ludzie. Zdaje się, ze na ziemi dawno temu, też żyła podobna rasa, różnili się tylko od bladych twarzy kolorem skóry, który w tym przypadku był czerwony a nie niebieski. Tak samo potrafili żyć w harmonii z matka ziemia i całym stworzeniem. Czuli więź z przyrodą i przodkami. Niestety im nie udało się przetrwać. Avatar to film na, który warto wybrać się do kina cała rodziną, bo jest to niezłe kino familijne. Gdyby ktoś miał wątpliwości zwiastuny były też na CartoonNetwork. My wybraliśmy się do kina całą trójką, tak samo jak na poprzedni film Jamesa Camerona “Titanic”, choć wtedy junior nie potrzebował jeszcze biletu aby wejść do kina, nie potrzebował nawet swojego własnego fotela w kinie. Wsłuchiwał się tylko w efekty dźwiękowe.
Jeden umysł i dwa ciała, miedzy którymi może się przemieszczać główny bohater … {po więcej zapraszam do kina}. Avatar to więcej niż “Matrix”, więcej niż “Surogaci” avatar to Twoje drugie “Ja”. Prawdziwe życie zaczyna się wtedy gdy zasypiasz.